Şengal Koridoru’ndaki çocuklar…

Irak Şam İslam Devleti (IŞİD) vahşeti 3 Ağustos günü Şengal’e ulaştığında, yüzbinlerce insan evlerini terk ederek zorlu bir göç yoluna çıkmak zorunda kaldı.  

Bu ölümcül yolculuğa onlarca insan dayanamadı. Katliam tehdidi beraberinde açlık ve susuzluk tehdidini de getirmişti. Henüz sayıları tam olarak tespit edilemeyen, kadınlar, çocuklar, yaşlılar açlık ve susuzluktan can verdi.

Yüzbinler önce Şengal dağlarına sığındı. Onları yeni katliamlardan kurtaran Kürt gerillası oldu. Önce YPG güçleri alana ulaştı. Ardından HPG gerillaları…

Açılan güvenli koridorlardan, mülteciler savaşçılar eşliğinde Batı Kürdistan’a doğru çıkarıldılar. Bu koridorlardan önce yüzler, sonra binler ve onbinler çıkarıldı.

Çocuklar bu göç yollarının belki de birinci mağdurları oldular. Ne yiyecek vardı, ne de içecek. Anneleri, babaları, kardeşleri onları sırtlarında, kimi zaman yalınayakla taşıdılar.

Çocukları susturabilmek için yapacak çok şey yoktu. Onlar da büyükleri gibi, bu insanlık dışı koşulları birebir yaşadılar. Birçoğu hayatını kaybetti. Bu kahredici yolculuğa rağmen, yüzlerindeki masumiyet hiç kaybolmadı.

Binlerce Şengalli IŞİD vahşetinden kaçarken, tozlu yollarda zorlu günler yaşadı. Araçların kaldırdığı toz bulutları, zaman zaman boğucu oluyordu. Nefes alınamayacak kadar yoğun bir tozdu.

Çocuklar, otomobiller, minibüsler ve kamyonlar içerisinde, herkesle birlikte yola koyuluyordu. Yüzleri gözleri toz içindeydi. Kimisinin ağzında halen emzik vardı. Güneşten ve tozdan korunmaya çalışanlar elleriyle yüzlerini kapatmaya çalışıyordu. Belki de onları en çok sevindiren, bu zorlu günlerde su ile buluşmaları oluyordu. En keyifli anları su ile temaslarıydı.

Göç yollarında bazı kadınlar, çocuklarını sakinleştirmekte güçlük çekiyorlardı. Başlarında durup ağlıyorlardı onlar da. Yanlarında çocuklara verebilecekleri hiçbir şey yoktu. Açtılar.

Yaşlı kadınlar, erkekler yürümekte zorlanıyordu. Gölgelik alanlar yok gibiydi. Kaçmak, kaçmak zorundaydılar. Toprak ve taş ateş gibiydi. Yürümeyi zorlaştırıyordu. Çoğunun ayakları şişmişti.  Destek olmadan yürüyemiyorlardı.

Bugün Şengal dağlarında sınırlı sayıda insan kaldı. HPG ve YPG’lilerin yardımı ile büyük çoğunluğu tahliye edildi.